به چشمهای خود بگویید : با گریه های پیاپی کرم کنید و ببارید درود بر شهدای پیروز کربلا.راست قامتان جاودانه تاریخ.زیرا همین که دانستند زنده ماندنشان مانع از تبعیت از فرمانهای الهی است و باقی ماندنشان در دنیا . میان ایشان و برخورداری از الطاف الهی فاصله ایجاد میکند .لباسهای دنیوی را از تن بیرون کرده . درهای ملاقات پروردگار را به صدا در آوردند.و در راه دستیابی به ان سعادت بزرگ .لذت و بهجت را در نثار جانهای خویش جستند و برای پیش افتادن در شهادت بر یکدیگر پیش دستی نموده و خود را در برابر هجوم شمشیرها قرار دادند .(گویی آن کسی که قصد زیان ایشان را داشت به سودشان عمل نمود و قاتلشان با شمشیر .آنان را زنده کرد.)
اگر بخاطر از بین رفتن نشانه های هدایت نبود جا داشت که این پیروزی بزرگ را جشن بگیریم اما از آنجا که اراده الهی بر.اندوه بر این مصیبت تعلق گرفته .به چشمهای خود میگوئیم : با گریه های پیا پی کرم کنید و ببارید. چرا که به امانتهای الهی در روز عاشورا خیانت و سفارشات پیامبر(ص) نسبت به اهل بیتش نادیده انگاشته شد و به دست امت خودش پایمال گشت.
(هر چند از قبل سفارشی در حق ایشان رسیده که جبرئیل با دستان خود آن را برای پیامبر آورده بود.)
پناه بر خدا از آن بلاهایی که دلها را جریحه دار کرد. مصیبتهایی بود که جمع خاندان نبوت را از هم گسست و تیرهای کشنده بر قلب هدایت باریدن گرفت.
سوال بزرگ :
چگونه با گذشت زمانی کوتاه . مردم رغبت کردند که احسان جدشان را با ناسپاسی پاسخ دهند و خاطر مبارکش را با عذاب نمودن میوه دلش مکدر . و مقام و منزلتش را با ریختن خون فرزندانش تحقیر نمایند ؟!!
((کسانی که امام حسین (ع) را تنها گذاشتند . همه اهل دنیا نبودند بعضی هایشان آدم های مومنی بودند که تکلیف را نمیفهمیدند.)) مقام معظم رهبری
امروز تکلیف ما چیست؟
<< نکند مکر بنی ساعده تکرار شود که علی در قفس خانه گرفتار شود>>
مبادا گریه کنیم ولی یاری نکنیم.