چشم وعينک هم درمديريت ، بی اثرنيست .آنان که عينک نزديک بين می زنند، دور دست ها راخوب نمی بينند . بعضی  فقط امروز را می بينند؛بعضی فردا وفرداهای دورتر را .بعضی تنها دور وبرخود وتا چند قدمی را می بينند؛ بعضی تا مسافت های خيلی دورتر را . بعضی نگاهشان سطحی است؛بعضی عميق.بعضی نگاهشان محدود است ؛ بعضی وسيع . حتی بعضی نگاهشان غلط است واشتباه می بينند؛ بعضی درست ودقيق وبی غلط می بينند .

راستی نقش عينک درمديريت چيست؟  بسته به اين که چه نوع عينکی به چشم زده باشيم ونگاهمان چگونه باشد؛نگاه به پند خلق يا به رضای خالق؟هرنوع عينک برای نگاه کننده،شخصيتی پديد می آورد وبه دنبال آن،عملکردی متناسب با آن خواهد بود . ازيک نگاه، «دنيا» ، نزديک است و«آخرت» ، دور واز نگاهی ديگر، دنيا، درگذر است وآخرت، ماندگار وخيلی هم دور نيست ؛ همين نزديکی هاست وپس از مرگ، مرحله ای از قيامت برپا ميشود .بعضی چشمشان ،نزديک بين است ودور دست ها را نمی بينند ؛ ازجمله اين آخرت را که «نزديک دورنما» ست.بعضی هم هستند که نه نزديک را خوب می بينند ونه دور را؛ نه دنيا را خوب می شناسند ونه به آخرت «بصيرت» دارند.بنابراين به تناسب نوع «ديد»،بايد عينک زد وبايد کاری کرد که «ديد» افزايش يابد و«تار» نبيند.چشمی که تاصد کيلومتر راببيند يا تا صد سال آينده راببيند، بهتر ميتواند تصميم بگيرد ودرست تر عمل کند واگر برد اين نگاه،امتداد داشته باشد،تاآخرت،تاقيامت،تا ابديت وتا فراترازمرگ،بهتر ودقيق تر وحساب شده تر، عمل ميکنند.مديری که تاچند سال آينده رادرچشم انداز داشته باشد ،بهتر برنامه ريزی ميکند و مديری که تنها محيط اداره وکارمندان پيرامون خود راببيند وبراساس «روابط اداری» کارکند وآفاق دورتر ومسائل فردايي تر، روابط باخدا وچشم انداز آخر ت وافق بهشت وجهنم، درکار ومسئوليت او اثری نداشته باشد، روشن است که عملی متفاوت با مديريت قبلی خواهد داشت . پس معلوم شد که نقش عينک ، در مديريت چيست ؟ اينک به چند سوال اساسی زير توجه کنيد :

چه ميشود که کسی مخلصانه کارکند وديگری نمی تواند ؟ چگونه ميتوان بی ريا وبدون تظاهر ،خدمت کرد؟ آنکه بدون چشمداشت مدح وتملق ،کار ميکند تا کجا را می بيند؟ آنان که حتی اگر ازآنان تقدير نشود وتقديرنامه ای درپرونده کاری و اداری شان درج نگردد وگزارشی درخشان از عملکردشان چاپ وتوزيع نشود ، بازهم با انگيزه وشوق وشور، کار ميکنند وخسته نمی شوند ومنت نمی گذارند ، ازکجا تغذيه می شوند وانگيزه شان ، از کجا آب می خورد؟ چه طور ميشود کار مردم را راه انداخت ومنت نگذاشت وآن را « انجام وظيفه» دانست؟ جواب اين سوالها اين است :

 «مديريت ،باعينک آخرت بين» واقعاً اعجاز می کند وبه همه اين سوالها ،پاسخ ميدهد .انبياء آمده اند تا به چشم همه ی انسانها،درهمه رده ها وموقعيت ها ،عينک آخرت بين بزنند وبه مردم، «نگاه آخرتی» بدهند و «ديد آخرت گرا» راتقويت کنند؛ به شرط اين که با سنگ غفلت، شيشه اين عينک را نشکنيم وبه شرط اين که از زدن اين عينک ،استقبال کنيم وآن را کنار نگذاريم وبه بايگانی نسپاريم.باری …هرکس آن گونه عمل می کند که می بيند .پس نگاه وعينک، درمديريت، نقش دارد .(جواد محدثی- منبع: خبرنامه روابط عمومی نهاد نمايندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها)